از سالها پیش تعریف سریال Friends را از دوستانم می شنیدم ولی هیچ وقت فرصت دیدن آن را پیدا نکرده و یا این فرصت را برای خودم بوجود نیاورده بودم. اما چند وقتی هست که برنامه ریزی کردیم و هر شب یکی دو تا اپیزود از این سریال را میبینیم و از ته دل میخندیم. 

شاید باور نکنید ولی گاهی با حس و حالی میخندم که فکر میکنم به زمان دانشجویی و ماقبل آن بر گشتم. حال و هوای بسیار زیبایی که احساس میکنم مدتهاست از آن فاصله گرفتم. حس و حالی که مخصوص دوران نوجوانی یا جوانی آدم میشه. یعنی همون زمانهایی که آدمها بدون نقاب، بدون سانسور و بدون ترس از قضاوت شدن یا قضاوت کردن با دوستان خود ارتباط برقرار میکنند واصلا نگران این نیستند که الان طرف چی فکر میکنه، چی برداشت میکنه، دلخور میشه، به دل میگیره، بهش برمیخوره و خلاصه صد تا خیال جورواجوری که وقتی بزرگ تر میشیم در روابط خود بیشتر  آنها را لحاظ میکنیم.

 همین قید و بندها گاهی باعث میشه که انسان از خود واقعیش جوری فاصله بگیره که دیگر احساس لذتی از اطرافیان و دوستانش نداشته باشد.

ما که همچنان داریم به دیدن این سریال ادامه میدیم و لذت می بریم، اگر چه سریال جدیدی نیست ولی توصیه میکنم که حتما در لا به لای کارهای روزمره خود زمانی هم به دیدن این سریال اختصاص بدید. ویژگی بزرگی که داره اینه که اپیزودهای آن کوتاه است و ماجراها خیلی به هم گره نمیخوره . در صورتیکه اپیزودی را نبینید یا موضوع آن را فراموش کرده باشید، در درک داستان قسمت بعدی تاثیر به سزایی نمیگذاره . ولی خوب اگر همه اپیزودها را به ترتیب و پشت سر هم ببینید با شخصیتهای داستان ارتباط خوبی برقرار میکنید و حسابی لذت می برید.