این روزها تقریبا هر هفته ایمیلی در محل کارم دریافت میکنم که فلان روز مهمانی خداحافظی خانم/ آقای فلانی هست.

اولش کمی دلم میگرفت، حتی خیلی از آنها را نمی شناختم چون در گروه های دیگری و موضوعات متفاوتی مشغول کارند ولی ناخودآگاه دلم میگیرفت. انگار همیشه رفتن یک نفر برای من همراه دلتنگی بوده. یاد دوران بچگیم افتادم که وقتی خاله هام می آمدند خونه ما از اول ناراحت این بودم که غروب میخواهند برند، خیلی خنده داره ولی شادی اون لحظات را برای خودم یک جورایی از بین می بردم!

اما بعد از چندین موردیکه پشت سر هم خداحافظی در شرکتمون پیش اومد، حس عجیب تر دیگری به سراغم اومده. این حس با حس قبلی تفاوت زیادی داره. هر کسی که میگه دارم میرم یک شادی کوچولویی توی وجودم میآد  و یک جورایی احساس خوشحالی میکنم که یک مسیر جدیدی را میخواد آغاز کنه. احساس رهایی میکنم. 

دلیلش را هنوز توی خودم کشف نکردم ولی شاید بخشی  از آن به روحیه  تنوع طلبم بر میگرده.